Posted in My Music, Poem

எங்கோ ஒரு பாதை

எங்கோ ஒரு பாதை
என்றோ பயணித்த பாதை
தடங்கள் பதியா பாதை அது
எங்கோ ஒரு பாதை

யார் கண்களிலும் படாமல்
நம் கண்களைக் கட்டிக்கொண்டு
புரியாமல் நடந்த பாதை
எங்கோ ஒரு பாதை

ஏன் எதற்கு என்று ஒன்றும் அறியாமல்
தொடாமல் தொட்டும் படாமல் பட்டும்
பயணம் செய்தோமா என்றறியாத பாதை
எங்கோ ஒரு பாதை

கண்களைத் திறந்தோம்
நானில்லை நீயுமில்லை
ஆனால் பாதை தெரிகிறது

பிரிந்து சேர்ந்த பழைய பாதையா?
புரிதலால் பெயர்த்த புதிய பாதையா?

இம்முறை கண்களை மூடாமல்?


Posted in Poem, Thamizh (தமிழ்)

மகளிர் தின கிறுக்கல்

நீ நீயுமாய்
நான் நானுமாய் 
புதிரிகளைத் தீர்த்துமாய்
புரியாததைப்  பகிர்ந்துமாய்

சிரித்தும் அழுதும்
அடித்தும் அணைத்தும் 
தனித்தும் கூடியும்
தனித்துவத்தை மதித்தும்

இன்றுபோல் இல்லாத 
நாளை நோக்கி நம்பிக்கையுடன்

Posted in Pictures, Poem, Thamizh (தமிழ்)

புது விதி

பாரதியின் 96வது நினைவு நாள்…


புது விதி

விட்டுக் கொடார்
தொட்டுந் தொடார்
இட்டும் சட்டென
மட்டுப் போட்டார்.

விதிதனை புதிதாய்
இனி செய்ய
முதலில் இவரவரும்.

Posted in Poem, Thamizh (தமிழ்)



பெற்றது ஒற்றை வெற்றுத்தாள்
வெள்ளை வெள்ளையாய்
உற்றது மற்றொரு நற்பேறு
பச்சை பச்சையாய்
வன்மை இன்மையாய்
மென்மை முன்மையாய்
நன்மை பல விளம்பி
வரவேற்போம் ஹேவிளம்பிதனை !
Posted in Poem



The fragrance you emanate
From a budding heart as you flower
To all that spice you provide to my life
And to all that you cure 
Those pains, those aches 
How you destress me
How you purify me from deep within...
Clove, I meant Clove.
Not Love. Clove...

I am such a lousy Love Poet.
Posted in Poem, Thamizh (தமிழ்)

காற்றும் கவியும்

இனியும் ஏது தோல்வியே
கவியும் தூது போவதேன்


இதையத்தைத் தொட்டுத் தொட்டு நீங்கும்
மரணத்தை விட்டு விட்டுச் செல்லும்
கனிமொழியாய் என்னை நினைப்பாய்
தனிமையிலே என்னை சேர்ப்பாய் 

ஒரு கணமோ இங்கு மவுனம்
மறு கணமோ நீ மறைந்தாய் 
பேசும் ஊமை ஆனேன்
சோகம் தேடிப் போனேன்

மலையின் மீதுள்ள சிகரம்
கலையரசி தந்த பெருவரம்
நிகழ்வு மறக்கவே 
பகடம் பலிக்கவே 

முழு நிலவு மெல்லத் தூங்க
மேகங்களோ அதை மூட 
நட்சத்திரங்கள் கூடி
தாலாட்டு ஒன்று சொல்ல

காலைக் கதிரவன் அகல
காக்கை குருவியும் பறக்க
மகிழ்வு மிகையவே
மனமும் களிக்கவே 
Posted in Poem, Uncategorized

Tunnel of Time

Tunnel of Time

There is a tunnel I see,
A treacherous path to flee.
The tunnel is lonely and bare,
Yet full of people who are completely unaware.

A tunnel with an unreachable end,
With all its darkness to fend.
Wish they could see the light,
After they shed all their fright.

There is an instinct of hope,
Even if the terrain is aslope.
A journey over mounds of grime.
Through the “Tunnel of Time”.

Posted in Poem, Uncategorized

The Apple Appreciation Society

The Apple Appreciation Society

They say without Central Asia there would be no Apple.
And I never wondered why!
May be Syria, May be Iran, May be the Turkic peoples,
But someone, somehow made it to North America.
All the way to Cupertino and beyond
‘Jobs’ created thus and are aplenty.

Be it for the shiny persona,
Be it for all the delectable simplicity,
Be it for its multi purpose resourcefulness,
Its core defines the Apple – sometimes single and sometimes dual.

Color makes it distinct, and we all have a preference;
Once you own one, you consume it without any hindrance.
Holding an Apple apparently makes you a hipster,
I just learned about it, while I let those onlookers snicker.

If there ever is one, I am already a member
of this exclusive ‘Apple Appreciation Society’.
Use it once and use it twice, why? use it everyday.
Geniuses may want you, but the Doctors will stay away.